Technika masżu klasycznego - uderzenia

Technikę tę stosuje się głównie na duże powierzchnie mięśniowe. Można ją w ogóle pominąć, jeżeli jest to uzasadnione celem całego zabiegu. Ponieważ uderzanie należy do silnych bodźców mechanicznych, mogą istnieć przeciwwskazania do jego wykonywania, o czym należy zawsze pamiętać. Uderzanie wykonuje się zwykle z dość dużą siłą, ale nie może ono powodować, podobnie jak inne techniki, doznań bólowych, a tym bardziej wystąpienia krwawych wybroczyn na skórze.

CEL TECHNIKI:

• bardzo silne przekrwienie masowanej powierzchni, a tym samym polepszenie jej odżywienia i zwiększenie trofiki mięśniowej
• zmiana pobudliwości obwodowego układu nerwowego - lekkie uderzanie działa uspokajająco i znieczulająco [np. w nerwicach wegetatywnych, po urazach], a silne zdecydowanie pobudzająco [np. w niedowładach mięśniowych czy w masażu przedstartowym]
• pobudzenie mięśni do skurczu (szybkie krótkie uderzanie) porównywalne jest z działaniem impulsowych prądów małej częstotliwości w elektrostymulacji
• przyspieszenie powysiłkowej restytucji mięśniowej (UWAGA: na mięśniach zmęczonych, bezpośrednio po wysiłku fizycznym uderzania nie należy stosować)
• zmniejszenie tkanki tłuszczowej w wyniku przyspieszenia wymiany przemiany materii

TECHNIKA ZABIEGU:

Wszystkie ruchy w uderzaniu wykonuje się poprzez naprzemienną pracę rąk z wysokości ok. 10 cm od masowanej powierzchni i jak w pozostałych technikach zawsze dośrodkowo. Ruchy powinny być rytmiczne, sprężyste i krótkie, o częstotliwości uderzeń 3-4 na sek.

RUCHY:

1. Uderzanie całą dłonią (ruchem łyżeczki) jest najdogodniejszym sposobem w tej technice. Wykonuje się dłoniową częścią rąk zgiętych łyżeczkowato (łódkowato) - wszystkie palce złączone, nadgarstki usztywnione. Uderzenie następuje nie tylko samymi dłońmi, ale także poduszką powietrzną, powstającą między masującymi rękami, a powierzchnią masowaną. Przy prawidłowo wykonywanym chwycie odgłos uderzania powinien być głuchy, stłumiony, a nie klaszczący.

2. Uderzanie palcami (ruchem miotełki) - uderzanie następuje powierzchnią paliczków środkowych i dalszych lekko zgiętych i rozstawionych palców 2-5. masujące ręce zwrócone są do siebie powierzchniami dłoniowymi i ustawione poprzecznie do włókien mięśniowych krawędzią łokciową (od strony małego palca). Istota techniki polega na tym, że palce i nadgarstki są rozluźnione, a ruch wychodzi z przedramienia.

3. Uderzanie krawędziami rąk (ruchem siekania) - dłonie ustawione jak wyżej, tzn. poprzecznie do włókien mięśniowych krawędzią łokciową, ale palce wyprostowane, a nadgarstki usztywnione. Uderzenia następują kłębami małego palca. W momencie zetknięcia się masujących rąk z powierzchnią masowaną, ruch powinien być z wyczuciem lekko wyhamowany, tak aby nie było bolesne.

4. Uderzanie niedomkniętą pięścią - ruch często wykorzystywany w masażu sportowym. Uderzania następują łokciową krawędzią nie domkniętej w pięść ręki, przy czym nadgarstki są usztywnione.